Na een werkelijk buitengewoon spannend seizoen is Alexander van Pelt met een allesbehalve zekere overwinning tegen Piet Mulder onze nieuwe kampioen. Gefeliciteerd!
De kampioen van de afgelopen twee seizoenen, Hans Polee, leek ook dit jaar onbedreigd eerste te gaan worden. Wie in januari had voorspeld dat hij niet eerste, tweede of zelfs maar derde zou worden, was voor gek verklaard. Toch gebeurde nu net dat, en een nederlaag tegen Bas Hamstra onderstreepte nog eens het onverklaarbare verval waarmee Hans afscheid neemt van zijn titel. Het toont des te meer aan hoe knap eigenlijk de overmacht is geweest van die afgelopen kampioensjaren.
Nu werd het een viermansrace, met Hans, Paul Assen, Alexander van Pelt en steeds op het vinkentouw ook Govert Pellikaan. Wie had dat gedacht na zijn start met 0 uit 3? Hijzelf alvast niet… De wisselingen aan kop volgden elkaar in rap tempo op, met op sommige maandagen wel zeer verrassende uitslagen. Wat te denken van Russell Spears die eerst Hans een niet te weigeren remise aanbiedt, om de week erop te winnen van Alexander?! Of kijk nog eens naar de verwoestende reeks waarmee Erwin van Pelt bijna de interne op zijn kop wist te zetten. Winst tegen Paul, winst tegen Hans, winst tegen Henk van Putten. In een dramatisch eindspel werd hij tenslotte verschalkt door zijn broer, om in de laatste ronde tegen een ontketende Govert er niet meer aan te pas te komen, maar nu loop ik op de zaken vooruit.
De apotheose van het seizoen was dus de laatste ronde, waar vier man nog kampioen konden worden. Hans speelde tegen Bas, die daar bij het bekendmaken van de indeling zicht- en hoorbaar ontevreden over was. Toch zette hij zich over de mentale barriere heen, en produceerde een prima partij. Hans bokte ik meen een toren weg en was daarmee de eerste die was uitgeschakeld.
Als gezegd kwam Erwin er nauwelijks aan te pas tegen Govert. Met de handen in het haar berustte hij tenslotte in het mat, om daarna gespannen de andere partijen te volgen.
Dat deden trouwens alle spelers, zie hier hoe Alexander nauwgezet de partij van Paul en Mathijs in de gaten houdt (en hoe Erwin inderdaad naar het belende bord kijkt, terwijl Edwin juist Erwins bord aanschouwt…):
Na de overwinning van Govert was het aan Paul en Alexander om te winnen. Paul stond de hele partij vrij goed, maar Alexander?!
Tegen Piet Mulder had hij een kwaliteit geïnvesteerd, om vervaarlijk binnen te komen met twee paarden. Maar met een pionnetje erbij leek het toch zwart te zijn die de beste papieren in handen had. In tijdnood vergat Alexander toen de klok in te drukken, waarna het publiek helemaal het hart vasthield. Het zou toch niet… Gelukkig zag hij het met nog een minuut of twee op de klok, net op tijd.
In de tijdnood manoeuvreerde Alexander handiger dan Piet, en won middels een vork een toren. Weliswaar kreeg Piet nog kansen op remise, maar die waren eerlijk gezegd lastig te zien. Alleen Hans was scherp genoeg om het concept met Kf7 eruit te vissen. Na de partij liet hij het nog even zien.
Met de winst van Alexander werd de uitslag tussen Paul en Mathijs er eentje voor de boeken. In een lastige stelling kon Mathijs de druk niet meer verdedigen toen de witte koning ook nog nader kwam. Een mooie laatste partij, tot het bot uitgevochten. Een waardige afsluiter van het seizoen.
Over dat seizoen nog kort: de race aan de kop kostte ook veel punten, zodat de usual suspects nooit heel ver weg waren. Edwin Zuiderweg en Henk van Putten kwamen dit seizoen verrassend genoeg net iets te kort, terwijl andere kanshebbers als Reno Emerencia en Mathijs Huiskes te weinig speelden om serieus mee te doen. En zo, met onze sterke jeugdspelers niet eens genoemd was de interne dit jaar bijzonder sterk bezet.
Een verdiend kampioen dus, die aan het einde van zo’n prachtige competitie bovenaan eindigt. Geweldig gespeeld door Alexander, die door zijn speelstijl en timemanagement meerdere doden gestorven is en als een kat al zijn negen levens wel verbruikt heeft. Een shoutout naar Paul Assen, die verreweg het beste tpr heeft gescoord, en de minste punten heeft laten liggen van de top-4. Hij kon net te weinig avonden spelen, en had bovendien de pech een partij tegen de sterke gast Tycho Bruggink te moeten spelen.
Op naar hopelijk weer zo’n spannend seizoen!