Staunton is door een zwaarbevochten 4,5-3,5 overwinning tegen Hardenberg kampioen geworden in klasse 3a. Wat een geweldige, collectieve prestatie. Na een start met 2 nederlagen werd 7 keer achter elkaar gewonnen. Door dit kampioenschap promoveert Staunton na 41 jaar terug naar de 2e klasse.
Maar wat een dag… 7 remises en 1 overwinning. Je zou er haast wat van gaan denken. Maar was het afgesproken werk zoals schaakscribent Jan van Os een beetje suggereerde op zijn blog?
Nee, was het maar waar zou ik haast tegen de onze concurrenten van GC 3 willen zeggen. De echte waarheid is… we zijn door het oog van de naald gekropen.
Laten we deze wedstrijd maar even doornemen. Het begon allemaal rustig met aantal relatief korte remises.
Paolo kwam, denk ik, een tikje minder uit de opening tegen Richard Hendriks. Maar hij verdedigde blijkbaar bekwaam en even later werd de vrede getekend. Ook Ghilon kwam iets minder te staan tegen Jan van der Veen. Het had niet heel veel om het lijf, maar misschien had Jan van der Veen het nog even kunnen proberen. Zelf had ik ook een vrij snelle remise tegen Caroline Slingerland. Ik had vanuit de opening, na zetverwisseling een slow Slav, wel het loperpaar en wat ruimtevoordeel. De computer waardeert dit uiteraard. Het is geen eenvoudige variant voor zwartspelers en op (groot)meesterniveau slagen de witspelers er wel regelmatig in deze voordeeltjes langzaam maar zeker te converteren naar een vol punt. Die techniek ontbeer ik natuurlijk. Een nadere analyse op mijn laptop met Leela ipv de mobiele Stockfish geeft aan dat het witte voordeel wel wat groter is dan 0,4 dan ik eerst dacht. Zo rond 1.0 zeg maar. Maar dat voelde het bij mij niet tijdens de partij.
Caroline hield de stelling gesloten en ik vond niet echt een manier om verder te komen. Een remise aanbod heb ik na enig twijfelen toch maar aangenomen, ondanks dat ik nog steeds wat beter stond. Maar zonder concreet plan op winst spelen met een snel teruglopende klok is spelen met vuur in deze belangrijke wedstrijd.
Tot zover de inleidende beschietingen. Inmiddels was op de andere borden de strijd wel echt ontbrand. Edwin leek optisch voordeel te hebben, Bram had een ingewikkelde scherpe stelling, Martin een rustige Carlsbad structuur, Hans onduidelijk en John een tikje minder. So far, so good. Wel werd duidelijk dat het geen eenvoudige middag zou worden.
En dat bleek snel. Martin verslikte zich. Zijn tegenstander Arie Spuij kon zomaar een belangrijke centrumpion slaan. Dat kon eerst niet, maar een zet later ineens wel en dat was Martin even ontgaan. Objectief verloren waarschijnlijk. Balen.
Gelukkig leek Edwin bezig om Marlinde Waardenburg te verslaan, maar toen hij dacht te oogsten ging er iets mis. Ik dacht dit ziet er niet zo eenvoudig meer uit, sterker nog ik vind het knap lastig. Gelukkig deed Edwin een goed getimed remise aanbod. Wat misschien tot zijn eigen verrassing werd aangenomen. De computer geeft meedogenloos -6 aan. Een echte meevaller.
Daarna nog een meevaller. Martin had inmiddels de nodige eeuwig schaak dreigingen in de stelling gevlochten.. Zijn tegenstander leek het niet meer te overzien en gaf zelf toen maar eeuwig schaak.
Toen waren er drie borden bezig. Bram was in een woeste strijd verwikkeld tegen Holger Lehmann. Een authentieke Samisch Nimzo. Zijn tegenstander jaagde op de zwarte koning, Bram pakte op klassieke wijze de zwakke pionnen op c3 en c4 de damevleugel. Hij heeft waarschijnlijk ergens verloren gestaan, maar mogelijk ook nog wel ergens een kans gemist. Het eindigde met eeuwig schaak. Wat een spannende partij en Bram wat ben je koel gebleven tijdens deze partij en in tijdnood. Super. En wat een stappen voorwaarts heb je dit seizoen gezet. Ga zo door. Ik denk dat er nog meer in het vat zit.
Nog twee borden, nog steeds gelijk en nog steeds geen duidelijkheid welke kant het op gaat vallen. John staat nog steeds moeilijk en ik houd rekening met het feit dat hij mogelijk langzaam maar zeker wordt weggedrukt door Ludger Hollmann. Bij Hans is het lang onduidelijk en misschien is het wel wat beter voor wit. We mogen blij zijn met 4-4 denk ik eigenlijk en dan hopen dat GC wat bordpunten heeft laten liggen.
Dan is daar de ommekeer…. Hans denkt even even verloren te staan, maar ziet dan de zet die de hele partij omdraait. Het levert hem een dame tegen twee torens, maar ook een loper tegen twee pionnen op. Dat moet gewonnen zijn. Mijn hart maakt een sprongetje.
Dan dringt buiten in het zonnetje het nieuws door dat GC 3, die een uur eerder waren begonnen in Sneek, met 6,5-1,5 hadden gewonnen en dat 4-4 voor ons voldoende is om op onderling resultaat kampioen te worden. Als Hans zijn ding doet, komt het goed. Van binnen denk ik, dit is een klus die je met al zijn ervaring wel aan Hans kan overlaten. En inderdaad hij maak het keurig af met een mat tot besluit. Het benodigde punt is binnen!!!
De tegenstander van John maakt niet echt vorderingen en als hij nog gedwongen wordt dames te ruilen is de muziek uit de stelling. Remise. Zo konden we de laatste wedstrijd ook nog winnend afsluiten. Een 4-4 was wel een heel bizar einde geweest van het seizoen, zeker toen later bleek dat aan GC 3 kant een speler zijn gewonnen stelling om zeep had geholpen en er dus ook 7,5-0,5 op het scorebord had kunnen staan.
Later hoorde ik dat de heer Pellikaan zich onder het genot van een biertje en een knipoog wat beklaagde over het feit dat Sneek de uitslag wel erg snel publiceerde. Maar met twee invallers van bescheiden schaaksterkte mocht Sneek wel iets terugdoen 🙂
Wow, Staunton terug in de 2e klasse na 41 jaar. Toen in het seizoen 84/85 (het 1e jaar na de fusie met Helpman) was dat een terugkeer naar de onderbond, want de 3e klasse bestond nog niet. Ondere andere Henk Seijen (natuurlijk die was er al bij toen Staunton in de Hoofdklasse speelde), Yeb, Theo en Piet waren erbij. Maar ook andere bekende namen als Henk van Dijk, Gerrit ten Brinke en Enno Scheffer. En natuurlijk… vader Polee. Soms moet het zo zijn.
Starten met twee nederlagen waaronder een tegen het lager ingeschatte Almere. De teamleider maakte zich wel een beetje zorgen. Dat bleek onnodig. Met 7 overwinningen op rij is er het kampioenschap en de promotie. Niet verwacht, wel heel mooi.
Een beetje geluk heb je natuurlijk wel nodig, zeker als alle teams aan elkaar gewaagd zijn zoals dit jaar in deze klasse. De vele 4,5-3,5 uitslagen bij veel teams onderstreept dit. Maar alleen maar geluk is het zeker niet. We zijn een stabiele club met een sterke interne competitie en we plukken de vruchten van onze geweldige jeugdafdeling onder leiding van de onvermoeibare Vincent Valens, want Ghilon en Bram hebben onmiskenbaar bijgedragen aan het succes. Maar ook de de belangrijke punten van Himar Navaro en Sander Wage in de strijd tegen degradatie een paar seizoenen geleden ben ik zeker niet vergeten. En er komt nog veel meer talent aan de komende jaren.
Geluk zullen we het komend seizoen ook nodig hebben, maar met de jeugdige onbevangenheid van Bram en Ghilon en vele jaren ervaring op de andere borden gaan we onze huid duur verkopen. We gaan er wat moois van maken.
Helaas hebben Staunton 2 en 3 het niet gered, maar die gaan volgend jaar meedoen om de bovenste plekken. Maar het kampioenschap van het 1e team en het Nederlands kampioenschap bij de C-jeugd (ook met Bram en Ghilon)zijn twee hele fraaie hoogtepunten in onze lange geschiedenis.
Resten mij tot slot nog 2 zaken te benoemen. Edwin, Bram, Martin, John (al jarenlang uit Brussel!), Ghilon, Paolo, Alexander en Hans… We zijn een geweldig en gezellig team. De gezamenlijke maaltijden na de wedstrijd onderstrepen dat elke keer weer. Dank daarvoor.
Vincent, Faruk en Paul. Bedankt voor jullie invalbeurten. 5 uit 5! Dit heeft onmiskenbaar bij gedragen aan het kampioenschap. De overwinningen van Paul tegen Pallas en Philidor waren van groot belang. Maar de andere punten zorgden er ook voor dat we vandaag bv genoeg hadden gehad aan 4-4.
Poppe zag dat het goed was en voegde tevreden mompelend op afstand twee mooie hoofdstukken toe aan zijn boek.
Erwin