We waren zo blij met de terugkeer in de vierde klasse, die we als een van de beste nummers 2 verdienden vorig jaar. Maar of het verblijf in deze klasse verlengd wordt, is steeds meer de vraag. We staan laatste. En ook tegen de nummer een-na-laatst, ZSG Zwolle, lukte het niet echt om in de buurt van de matchpunten te komen.
Nu is ZSG best een sterk team dat door vele nipte nederlagen in de lage regionen zit. Aanvankelijk zag ik het als non-playing-teamleider nog wel zitten, immers hadden we tegen TAL, Hoogeveen en SC Leeuwarden niet alle kansen gehad op meer? En qua scoreverloop deden we ook dit keer goed mee. Al is het nooit een goed teken dat we aan de borden 7 en 8 vanuit de opening in zwaar weer zaten. Bas verloor een pion, en eigenlijk kreeg hij niet echt serieuze kansen meer op tegenspel. Pranav dacht in de opening een toren en pion te kunnen nemen tegenover twee lichte stukken, maar dat werd een harde les: in een uitdunnend middenspel wegen de twee lichte stukken veel zwaarder. Dat werden twee nederlagen, maar omdat Yeb aan 6 vanuit de opening rechtstreeks naar het punt ging was de stand 1-2. Oh nee, 1,5-2,5 want Vincent was als eerste klaar na een vroeg remiseaanbod. Daarna beslist een spannende fase, want Theo Ebels had druk, won een pion, en daar leek de winst te gloren. En de drie overige partijen bij Jaap, Erwin en – aan bord 1 – Theo Kudernac daar was nog geen voorspelling te maken.
Bij Erwin tegen Bart van Gelder ontbrandde de strijd, Erwin dacht met kwaliteitswinst de buit te zien, maar Bart werd actief met tegendreigingen, beiden nog 2 minuten op de klok, en ….die liet ineens het getal 19 zien! Met nog 9 zetten te gaan naar de 40. Het zweet brak mij uit, want hoe krijg ik een klok weer op de juiste instelling (“denk om het aantal zetten!” riep iemand in de zaal). Ineens zag ik in mijn ooghoek een handdruk. Pfff de heren besloten tot remise, wat een opluchting. Een niet zo gekke uitslag, zo leerde de post-mortem (blijft een mooi woord: post-mortem).
Jaap had druk op de koning van zijn opponent, maar liet de pionnen in elkaar schuiven, en ineens kwam zijn tegenstander binnen op f7. Stand 2-4. Theo Ebels won. Als laatste dus onze kopman, andere Theo. Terechte kopman, want Theo speelt uitstekend, lange tijd een spannende gelijkopgaande partij, klein foutje, en de Zwollenaar weet dat te verzilveren ver na de 40s zet.
Hebben we nog strohalmen? Nou heel simpel: twee wedstrijden winnen, en dan kijken of dat iets waard is. Te beginnen de inhaalwedstrijd in Emmen, op 28 maart.